Steeds dichter

Anoniem → Voel je je geliefd? Ben je gelukkig? Mis je iemand?

Niet ‘gelukkig’, eerder in vrede met mezelf. Meestal. Denk ik. Het hangt echt van het moment af. Of ik me geliefd voel ook. En natuurlijk mis ik iemand. Het gemis is soms heel intens. 

Anoniem → Vertel me eens over de droom die je nog het beste bij staat.

Goed. Ik zit in een boot met Matt Berninger (de zanger van The National) en we varen richting een eiland dat wel een beetje lijkt op het Plastic Beach-eiland van Gorillaz. We drinken iets (ik weet niet zo goed wat) en plots staan we muziek te maken op het hoofdpodium van een festival. Een paar vrienden van me staan op de eerste rij, en ik zing een heel mooi nummer (of zo voelde het toch aan). Plots is de setting weer helemaal anders, en wandel ik ‘s nachts langs een rivier. Een meisje laat spaghetti-slierten in het water vallen en die worden slap, tot ze een verhaaltje vormen. Ze noemt het haar ‘tijdelijkste boek’ en dan wordt het water rimpelig en word ik ook wakker. 

Dromen zijn fantastisch.

Anoniem → Daar ben ik me van bewust, ja. Ergens ben ik best bang om van anoniem af te komen...

Het staat je vrij. Wat jij wil. Dit mag ook best anoniem.

I want more. I am not satisfied with being happy; I am not cut out for it; it’s not my vocation. My vocation is the opposite. The happiness that I require and greatly desire is different: it is such that it allows me to suffer with avidity and die with cupidity. That is the happiness or unhappiness that I am waiting for.
Hermann Hesse, from Steppenwolf
Anoniem → Misschien is het ook wel mooi. Jij ben ook een lieverd.

Het is een beetje anoniem wel, zo.

Verwortelen

Ze buigt zichzelf over mij als een boom, al zijn haar wortels minder vast. Niets is wat het lijkt. Het is herfst en haar ogen kijken een andere wereld in. Ik weet niet hoe laat het is. Ik weet niet, of tijd bestaat.

Gisteren groeven we een put in de tuin. We kochten een spade, want die hadden we niet, en begonnen met delven. Centraal in onze tuin is nu een leegte, een groef. Na twintig jaar moet daar een boom staan. Dewelke, daar moeten we nog over beslissen.

Haar lippen lijken wat op schors. Soms gaat ze wandelen en keert ze twee dagen niet meer terug. Ik zie haar de deur achter zich dichttrekken, hoor haar stappen zich verwijderen. Deze morgen ligt ze naast mij in bed, te bloesemen. 

Elke keer, als ze weer wandelen gaat, graaf ik de put nog wat dieper. Hij komt nu tot schouderhoogte. De boom schiet vast snel wortel, en zuigt de aarde leeg. Na het graven drink ik een glas water.

want sterven is maar tijdelijk
en ik weet niet wat ik wil
doe mij maar crematie;
tussen as is geen verschil

Anoniem → Omdat knuffelen altijd fijn is. En jij lijkt me ook wel fijn.

Dat is waar. Er wordt te weinig geknuffeld. (Ik doe mijn best).

Anoniem → Als ik met jou zou daten, zou ik je liefhebben. Ik zou je knuffelen en kussen en we zouden leuke dagen hebben waarin we het ene moment gewoon zo zorgeloos als een kleine kinderen de wereld ontdekken, en het andere moment, diep in de nacht, diepe gesprekken hebben onder de sterren. Je lijkt me een fijn persoon.

Het klinkt mooi. En jij bent een lieverd. 

Anoniem → Als wij zouden daten dan zou ik je zoenen. Eerst heel zacht, daarna zien we wel.

Dat is lief. Kussen is ook fijn. Als het eerlijk is. En van beide kanten. (Dat zijn best veel voorwaarden.) Vind je zoenen fijn?

Anoniem → If I were dating you, dan was het de hele dag knuffeltijd. Can't help myself.

Ik zou wel gaan voor knuffels nu. Waarom zou je me knuffelen?